Całkiem oczywiste jest, że Wiktor Janukowicz nie jest gotów dyskutować i odpowiadać na jakiekolwiek pytania, powiązane z :

- skradzioną u Państwa rezydencji „Межигір ‘я”;

- kradzieżą szelfu kontynentalnego na Morzu Czarnym;

- marnowaniem kosztów państwowych podczas swojego dwukrotnego premierostwa.

Całkiem oczywiste jest także, że Wiktor Janukowicz boi się wspominać o swojej przeszłości i nie wie, co powiedzieć o przyszłości. Stąd i wniosek: Wiktorowi Janukowiczowi nie ma o czym powiedzieć ludziom. On nie ma ani programu, ani wizji rozwoju kraju. Słowem, król jest zupełnie goły. Za reklamowym opakowaniem – nie ma nic. Cały program Wiktora Janukowicza – to dziesiątek banalnych i beztreściowych reklamowych plakatów.

Chciałabym pryzpomnieć Wiktorowi Fedyrowyczowi, że uczestnictwo polityka i kandydata в Prezydenci w otwartych publicznych telewizyjnych debatach – to norma dla wszystkich cywilizowanych krajów i demokracji. To – jego obowiązek, a nie prawo, jeśli to nawet nie wypisano w prawie. Ludzie muszą znać, KOGO oni mogą obrać jako głowę państwa. Inaczej mówiąc, brać udział w debatach telewizyjnych jest na tyle naturalnie, jak zdejmować czapkę w pomieszczeniu.

W skrócie, Wiktorze Fedorowiczu, niechęć szczerej rozmowy ja nie mogę traktować inaczej niż zwykłe tchórzostwo.

Jeżeli bowiem uważacie, że intelekt i polityczne doświadczenie nie pozwalają Wam brać udział w telewizyjnych debatach, to powinniście  wyznać, że nie jesteście gotowi stanąć na czele kraju, kierować nim i godnie prezentować go w świecie.

Jednak wciąż mam nadzieje, że Wiktor Janukowicz pogodzi się na debaty telewizyjne w dowolnym wygodnym dla niego czasie i na jakimkolwiek wygodnym dla niego kanale telewizyjnym. Moje zaprosiny pozostają w sile.

Inaczej nie tylko ja, ale i wszystkie ci ludzie, które teraz gotowe za was głosować, zrozumieją, że Janukowycz – tchórz. A tchórzom nie ma miejsca na Prezydenckiej posadzie.

Julia Tymoszenko

Źródło:  oficjalny sajt Julii Tymoszenko

Miejsce Кandydat

1      Янукович Виктор 35.68%
2      Тимошенко Юлия 24.77%
3      Тигипко Сергей 13.02%
4      Яценюк Арсений 6.97%
5      Ющенко Виктор 5.4%
6      Симоненко Петр 3.55%
7       Литвин Владимир 2.33%
8       Тягнибок Олег 1.44%
9       Гриценко Анатолий 1.2%
10    Богословская Инна 0.42%
11     Мороз Александр 0.39%
12    Костенко Юрий 0.22%
13    Супрун Людмила 0.19%
14    Протывсих Василий 0.16%
15    Пабат Александр 0.14%
16    Ратушняк Сергей 0.13%
17    Бродский Михаил 0.06%
18    Рябоконь Олег 0.03%
19    Против всех 2.2%

1.61% biuletynów uznane za nieważne.

A ze swej strony dodam, że bardzo aktywnym orędownikiem i promotorem polsko-ukraińskiej współpracy gospodarczej jest Stowarzyszenie Eksporterów  Polskich. Przykładem tego była chociażby Konferencja Eksporterów w dniu 10 czerwca w Warszawie oraz zapisy w dokumentach programowych, w tym w Strategii proeksportowego rozwoju polskiej gospodarki do 2015 roku, gdzie Ukraina zajmuje poczesne, bo priorytetowe miejsce wśród partnerów gospodarczych Polski.

Mikołaj Oniszczuk

Eksport&Import

„Celem jej życia jest władza”

Karierę w rządzie zaczęła w 1996 roku, kiedy to otrzymała mandat deputowanej do Rady Najwyższej II kadencji. Następnie piastowała stanowisko wiceministra, by po niedługim czasie przejąć gabinet szefa rady ministrów. Brała czynny udział w Pomarańczowej Rewolucji. Zawsze towarzyszyły jej odwaga, zdecydowanie i wiara we własne siły. Między innymi dlatego stała się symbolem nie tylko kobiecego sukcesu, ale także jej ciężkiej pracy, wyrzeczeń i w efekcie – zwycięstwa.

„Sama przeciw wszystkim”

Julia Tymoszenko to kobieta z charakterem, kontrowersyjna. Kiedy wszyscy mówią „tak”, ona uderza pięścią w stół i krzyczy „nie”. Ma ogromną rzeszę zwolenników, ale zagorzałych przeciwników także je nie brakuje. W swoim kraju podziwiana jest przede wszystkim przez tych, którzy widzą Ukrainę w Europie. Nie tylko w znaczeniu geograficznym. Julia Tymoszenko jest spełnieniem marzeń Ukraińców o lepszym życiu. Obietnicą, że będzie lepiej.

Co jest jednak tak niezwykłego w tej kobiecie? Silny charakter – to jej znak rozpoznawczy.

Nie załamała się, kiedy oskarżano ją o branie gigantycznych łapówek, nie poddała się nawet, gdy 13.02.2001 r. została aresztowana na ponad miesiąc, czy gdy była poszukiwana przez Rosjan międzynarodowym listem gończym. Choć uparcie poszukiwane są dowody świadczące o jej skorumpowaniu i działaniu na szkodę państwa – większość rodaków nie wierzy w pojawiające się rewelacje. Tymoszenko zdobyła zaufanie Ukraińców i wie, że dzięki niemu może zdziałać bardzo dużo.

Już niebawem odbędą się na Ukrainie wybory prezydenckie. W swoim orędziu telewizyjnym premier Ukrainy zapowiedziała krótko: „Oświadczam, że idę na wybory prezydenckie i je wygram.”

Obecnie „żelazna dama” Ukrainy stara się zrobić wszystko, by światowy kryzys nie był zabójczy dla rozwijającej się gospodarki, walczy o Euro 2012, o nowe, lepsze życie, o którym mówiła w czasach Pomarańczowej Rewolucji. I choć rzeczywistość zastana przez Tymoszenko nie jest łatwa, to Ukraińcy mogą mieć pewność. Na ich czele stoi kobieta, która wie co robi i nie ugnie się, póki nie osiągnie sukcesu. Tego narodowego, i tego osobistego.

Rok 2008 odznaczył się przepięknym świętem olimpijskim w Pekinie, szokującą wojną na Kaukazie, która oznajmiła powrót świata do modelu dwubiegunowego, a także zmianą liderów wojskowo-politycznych centrów tego modelu – USA i Rosji. Ale potomkowie będą go kojarzyć z innym wydarzeniem – początkiem globalnego kryzysu gospodarczego. Ten kryzys nie ma tymczasowego krótkoterminowego charakteru. Jego istota polega na fundamentalnych reformach gospodarczych, globalnej redystrybucji majątku i dalszych zmianach w świecie prowadzących do pojawienia się nowych ośrodków władzy. Przezwyciężenie kryzysu wymaga głębokiej restrukturyzacji podstaw światowej gospodarki, systemu finansowego, stosunków przemysłowych i zmiany układu technologicznego zglobalizowanego społeczeństwa.

Charakter kryzysu gospodarczego

Zasadniczy charakter tego zjawiska odzwierciedlają wielkie cykle koniunkturalne Kondratiewa (cykle K), które zostały odkryte 80 lat temu przez wybitnego rosyjskiego ekonomistę Nikołaja Kondratiewa. W ciągu ostatnich dwóch stuleci cykle K trwające 40-50 lat, w pełni odpowiadały rzeczywistemu rozwojowi gospodarki. Wykres ilustruje niektóre z cykli K, które obejmują okres od początku ubiegłego wieku i dają podstawy do tworzenia prognoz na kilka dziesięcioleci naprzód.

Analizując te cykle, widzimy, że w ubiegłym stuleciu charakterystycznymi zjawiskami były wielka recesja w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej na upadającej fali trzeciego cyklu K i pierwsza dewaluacja dolara w 1933 roku. Druga dewaluacja dolara w 1971 roku i kryzys naftowy z lat 1973-1975 przypadły na upadającą falę czwartego cyklu K, która przekształciła się w głęboki kryzys gospodarczy zwany stagflacją. Dziś znajdujemy się na upadającej fali piątego cyklu Kondratiewa, której odzwierciedleniem jest kolejny kryzys systemowy.

Poszukiwanie wyjścia z Wielkiej Depresji lat 1929-1933 tchnęło życie w czwarty układ technologiczny: wielkie budownictwo maszyn, lotnictwo cywilne i wojskowe, budownictwo o wysokiej technologii, energetykę przemysłową. Następny kryzys systemowy lat 1971-1975 doprowadziły do rozwoju piątego układu technologicznego: mikroelektroniki, technologii komputerowych, Internetu, telefonii komórkowej.

Istota obecnego kryzysu polega na tym, że po dwudziestoletnim wzroście ekonomicznym, który rozpoczął się w latach 1980-1985, już do 2000 roku potencjał rozwoju gospodarczego piątego układu technologicznego został wyczerpany (A. Ayvazov, „Profil”, Nr 40, 2008 rok). Wyczuwając to, wielki kapitał zaczął przeciekać na rynki spekulacyjne – w hipoteczny i akcyjny rynek, gdzie bez większych wysiłków można było uzyskiwać najwyższe dochody. Zaczął narastać ogromny wirtualny kapitał, który sumarycznie, w ekwiwalencie pieniężnym coraz bardziej odrywał się od rzeczywistych aktywów gospodarki piątego układu technologicznego. Ta luka na początku kryzysu przekroczyła stosunek 10: 1. Rozdęła się ogromna piramida finansowa na kształt „MMM”.

Jak już wielokrotnie podkreślano w prasie, bodźcem do jej upadku był kryzys hipoteczny 2008 roku w USA, masowa wzrost niespłacalności kredytów, problemy ze sprzedażą domów. W wyniku tego kula śniegowa problemów finansowych przetoczyła się po całym świecie.

Potęga rządów różnych krajów w kwestii modernizacji swoich gospodarek, w szczególności wpompowanie 700 mld USD w swój system finansowy i 18 mld USD w przemysł samochodowy, wydzielenie podobnej kwoty przez Centralny Bank Europejski bankom komercyjnym, pożyczki MFW dla Ukrainy w wysokości 16,5 miliardów dolarów itd. – to zaledwie kosmetyczne leczenie poprzedniego systemu finansowego. W swej istocie odchodzi on w przeszłość, o ile jest on odłączony od realnej gospodarki i opiera się na przestarzałym układzie technologicznym. Dlatego będzie on rozpadał się tym szybciej im szybciej podjęte środki zaradcze będą przestawać działać.

W rzeczywistości światowa gospodarka przechodzi do upadającej fali piątego cyklu Kondratiewa. Spowoduje ona trwałą recesję i nieodwracalny kryzys gospodarki realnej i sfery społecznej. W czasie tego kryzysu nastąpi globalna redystrybucja majątku kosztem „wypalania» ogromnych ilości wirtualnego kapitału, bankructwa wciągniętych w niego banków, firm, dużych przedsiębiorstw, a także dewaluacji głównych światowych walut. Procesowi temu towarzyszyć będzie jednoczesny proces wykupu realnych aktywów gospodarki światowej przez silniejszych i bardziej inteligentnych „potentatów”, którzy będą mnożyć swój majątek kosztem słabszych i mniej inteligentnych. Zmniejszy się globalne zużycie energii i konsumpcja ogółem, co doprowadzi do tymczasowego spadku cen ropy naftowej i gazu.

Nasilą się spory handlowe między USA, Europą, Eurazją, Azją Południowo-Wschodnią. Z powodu osłabienia globalnych więzi gospodarczych zaczną się kształtować nowe rynki regionalne z ich dominującymi walutami, zacznie się budowa zamkniętych samowystarczalnych gospodarczych enklaw. Będzie postępować przechodzenie do świata wielobiegunowego z nowymi ośrodkami władzy.

Głównymi regionalnymi klastrami na tym etapie są północnoamerykański na czele ze Stanami Zjednoczonymi, Zachodnioeuropejski na czele z UE, eurazjatycki na czele z Rosją, Azji i Pacyfiku (APEC grupa państw kierowana przez Chiny i Japonię). Przy tym stosunki gospodarcze pomiędzy dwoma ostatnimi klastrami stopniowo będą się nasilać, a w czasie kryzysu kraje, które zbudowały model państwowego kapitalizmu (Chiny, Rosja, kraje skandynawskie), będą bardziej skuteczne w porównaniu z krajami, które głoszą liberalną gospodarkę. Do tej ostatniej grupy należy także Ukraina.

W procesie restrukturyzacji gospodarki i relacji w sferze przemysłowej na upadającej fali piątego cyklu K ma zrodzić się nowy układ technologiczny, którego podstawę będą stanowiły nie energetyka węglowodorowa tylko bioinżynieria, inżynieria genetyczna, nauki o człowieku oraz chemia kosmiczna.

W dłuższej perspektywie, która zbiega się w czasie ze wzrostową falą szóstego cyklu K geostrategiczny potencjał Ukrainy i wysoki poziom edukacji ludzi umożliwią rozwój kapitału ludzkiego, który będzie stanowić zarazem motor napędowy i fundament („kamień węgielny”) narodu. Jeśli za cel nadrzędny postawi się kształcenie młodego pokolenia ukraińskich polityków, naukowców i dyplomatów, zdolnego konkurować w świecie, Ukraina w pierwszej połowie XXI wieku skazana będzie na sukces. Prawidłowo zaplanowane strategiczne zastosowanie wiedzy, rozwój nauki i technologii stworzy pokolenie Ukraińców, które będzie w stanie wynieść swój kraj na poziom krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Relacje Ukrainy z Rosją, Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi będą rozwijać się właściwie i bez żadnych przeszkód.

Miejsce i rola Ukrainy na geopolitycznej mapie świata.

Dla naszego kraju powstaje ważne pytanie — jak te wezwania wpłyną na przyszłość w perspektywie krótko-  i długoterminowej oraz jakie mogą być działania skierowane na minimalizację strat i możliwe otrzymanie wygranych?

Na początku zaznaczymy główne charakterystyki Ukrainy, które identyfikują ją w zewnętrznym świecie. Wówczas jak zdobyła niepodległość w 1991 roku, Ukraina odczuła nowe trudności i zagrożenia, powiązane z paradoksami i nie zrozumieniem własnych krajowych elit przede wszystkim miejsca i roli narodu w nowym światowym porządku, ich niezdolnością myśleć i działać patriotycznie. Brak doświadczenia i zrozumienia, które były niezbędne dla odnalezienia w nowym porządku świata, doprowadziły do utraty sprawowania kontroli nad potężną narodową gospodarką, do ogromnych poziomów korupcji, politycznej niestabilności.

Dobrowolne zrzeczenie się broni jądrowej i jej pełna likwidacja w 1991-1996 latach, zamknięcie Czarnobylskiej Elektrowni Atomowej w 2000 roku, zdobycie obywatelskiej i demokratycznej wolności po Pomarańczowej rewolucji 2004 roku, wstąpienie do Swiatowej Organizacji Handlu w 2008 roku i inne wydarzenia wyznaczyły unikalną drogę Ukrainy do budowy niepodległego państwa.

W XXI wieku wokół Ukrainy zaistniały nowe realia. Ze jednej strony, przebywając pod potężnym wpływem Rosji, a z innej – rozwijając stosunki nowego typu z USA i Europą, Ukraina znalazła się na skrzyżowaniu nie tylko geopolitycznych, a i kulturalnych i psychologicznych interesów tych światowych centrów władzy.

Podobny podział na tle psychologicznym i kulturowym istnieje także wewnątrz kraju, dzieląc go mniej więcej na dwie równe części – wschodnią i zachodnią. Ukraina Wschodnia ściśle utożsamia się z Rosją oraz jej tradycjami, natomiast Ukraina Zachodnia – z dążeniami regionalno-narodowościowymi. Ukraińskie elity polityczne nie tylko wykazują nieumiejętność pogodzenia aspiracji obu części Ukrainy, lecz coraz bardziej pogłębiają przepaść miedzy nimi, a nawet pogłębiają ten podział poprzez poruszanie drażliwych i bolesnych tematów dla przedstawicieli różnych regionów kraju. Dryfujące na tych lokalnych rozbieżnościach i kurczowo trzymające się władzy elity cały czas uchylają się od obrony i lansowania strategicznych interesów Ukrainy.
Wówczas narod Ukrainy nie potrzebuje tych róznic. Zwykli ludzie ze wszystkich regionów Ukrainy, które tworzą materialne i kulturowe wartości, wolą żyć w pokoju i konstruktywnych stosunkach nie tylko między sobą, ale także ze wszystkimi krajami – bliskimi i dalekimi sąsiadami, a zwłaszcza z Rosją, Europą i USA.

Scenariusze rozwoju Ukrainy.

Na podstawie tych przesłanek i nowych wyzwań stojących przed Ukrainą, zbudowano scenariusze jej rozwoju z wykorzystaniem analizy SWOT w oparciu o globalne dane perspektywie krótko-i długoterminowej.

W krótkoterminowej perspektywie (do 2010 r.) Ukrainą będzie nadal zarządzać pokolenie polityków, przeważnie wychowane w starym systemie wartości. Podstawowym elementem ich zachowania jest niezdolność wspiąć się nad partyjnymi i grupowymi interesami na korzyść interesów państwa, niemożność znalezienia kompromisów z politycznymi oponentami i brak chęci konsolidacji wokół ogólnopaństwowych interesów. Oni przeważnie będą działali na zasadzie: «albo my, albo nikt».

Dlatego «krótkoterminowy okres» będzie charakteryzował się wysoką wewnętrzną polityczną i makroekonomiczną niestabilnością, na którą będzie nakładał się światowy ekonomiczny kryzys, chaotyczną walką o władzę głównych grup polityków, ich niezdolnością sformułować strategię narodowego rozwoju, narastaniem korupcji, ekonomiczną stagnacją, społeczną apatią. Przy czym społeczeństwo, jego ludzki kapitał, nie zważając na socjalne zaostrzenia, będzie głównym stabilizującym faktorem, który będzie kompensował destruktywizm przeciwdziałających politycznych ugrupowań.

Na tym etapie kryzysu przed krajem będzie stało zadanie zachować swoje silne cechy: edukację, naukę, przemysł, wysokiej jakości kapitał ludzki, stan ekologii, jak również zrobić kroki w niwelowaniu słabych wewnętrznych czynników, które podwyższają wrażliwość kraju do zewnętrznych zagrożeń. Nimi okazały się: wewnętrzna niestabilność polityczna, niestabilność makroekonomiczna, wysoka inflacja, wysoki poziom korupcji, niski PKB i tempo wzrostu, brak zrozumienia i wizji politycznej elity o miejscu i roli narodu w zglobalizowanym świecie oraz jej strategii rozwoju. W czasie kryzysu Ukraina ma docelowo skoncentrować się na wewnętrzne i regionalne rynki które są ogromne, począwszy od transportu i infrastruktury społecznej, budownictwa, rolnictwa, energetyki, inżynierii i kończąc wieloma innymi kierunkami. Na tych obszarach będą koncentrować się zasoby finansowe i ludzkie, wysiłki administracyjne, stworzone zamknięte wytwórcze i ekonomiczne cykle.

W średnioterminowym etapie odbywać się będą stopniowe zmiany starych polityków na nową generację, która która wychowywała się i zdobywała wykształcenie w nowych warunkach społeczno-politycznych i ma nowe wartości demokratyczne. Zmiana pokoleń polityków będzie o tyle szybszą i głębszą o ile dolegliwym będzie kryzys. Nowa generacja polityków będzie skłonna do kompromisu z jego politycznymi oponentami i do ich konsolidacji wokół narodowych wartości i priorytetów.

Ten przejściowy okres będzie charakteryzował się intensywną polityczną walką między finansowo-politycznymi partiami i grupami starej i nowej fali. W ciągu tego okresu z stopniowym zagasaniem będą miały miejsce wysokie ryzyka socjalnych konfliktów, będą zaznawały upadku stare polityczne sojusze, będzie nasilało socjalne rozczarowywanie, będzie zostawała wysoką korupcja.

Jednak sprzyjające warunki do wzrostu produkcji żywności, dobre warunki klimatyczne, zwiększenie efektywności szlaków tranzytowych Ukrainy, wykształcony kapitał ludzki, edukacja, parki nauki i kultury utrzymywać będą stabilne, stosunkowo wysokie pozycje. Społeczne zapotrzebowanie na wysokie kwalifikacje także będzie rosło. Dzięki temu będą zapewnione warunki dla zachowania masy krytycznej ludzi o wyższym wykształceniu, zdolnych do realizacji reform społecznych. Zostaną wybudowane nowe ramy instytucjonalne społeczeństwa, konieczne dla dalszego szybkiego rozwoju.

Na arenie międzynarodowej najprawdopodobnym dla Ukrainy będzie powrót do ciasnych stosunków ekonomicznych i politycznych z Rosją, z geostrategicznymi dążeniami której we Wschodnioeuropejskim i Eurazjatyckim regionie będą zmuszone godzić się inne centra władzy, stawiane na czele USA, UE, Japonią i Chinami.
Jak widzimy, krótkoterminowe i średnioterminowe scenariusze rozwoju Ukrainy do 2020 roku za czasowymi horyzontami zbiegają się z upadającą falą piątego K-cyklu globalnego kryzysu gospodarczego.

W dłuższej perspektywie (2020-2050 rr.), która zbiega się w czasie ze wzrostową falą szóstego cyklu K geostrategiczny potencjał Ukrainy i wysoki poziom edukacji ludzi umożliwią rozwój kapitału ludzkiego, który będzie stanowić zarazem motor napędowy i fundament („kamień węgielny”) narodu. Jeśli za cel nadrzędny postawi się kształcenie młodego pokolenia ukraińskich polityków, naukowców i dyplomatów, zdolnego konkurować w świecie, Ukraina w pierwszej połowie XXI wieku skazana będzie na sukces. Prawidłowo zaplanowane strategiczne zastosowanie wiedzy, rozwój nauki i technologii stworzy pokolenie Ukraińców, które będzie w stanie wynieść swój kraj na poziom krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Relacje Ukrainy z Rosją, Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi będą rozwijać się właściwie i bez żadnych przeszkód.

Aby skorzystać z tych możliwości, Ukraina musi rozwinąć szereg nowych silnych charakterystyk. W szczególności bardzo ważnym jest utrzymanie wysokiego poziomu ludzkiego potencjału i wyprowadzenie jego na jakościowo nowy stopień. Chodzi o odbudowę infrastruktury, ustanowienie wysokich technologii produkcyjnych, inwestycje w rozwój nauki i nowe technologię, wysoką uwagę na wskaźniki środowiska naturalnego. Jednocześnie intensywny rozwój gospodarki rolnej i wyjście na czołowe pozycje z zakresu zabezpieczenia znacznej części świata produkcją żywienia, a także wzmacnianie roli i rozwój jakościowych socjalnych charakterystyk muszą stać się poręczeniem sukcesu w przyszłości i uwarunkować wyzdrowienie Ukrainy po ciężkiej i długotrwałej chorobie.

Dzerkało tyżnia

Ой у ґаю при Дунаю.  Oj u haju przy Dunaju.

Ти ж мене підманула.  Ty ż  mene pidmanuła

    Чом ти не прийшов.  Czom ty ne pryjszow.

    Чом ти не прийшов.  Czom ty ne pryjszow.

Ogromnym szczęściem jest mieć dobrego sąsiada. Sąsiada, który dodaje pewności, zapewnia wsparcie, pomaga, gdy jest taka potrzeba. Polska i Ukraina mają to szczęście, że spotkały się na mapie Europy u zarania dziejów i do tej pory wspólnie kroczą wspólną, choć miejscami krętą ścieżką.

Historia obu krajów przypomina, że między narodami polskim i ukraińskim dochodziło do sporów, nieporozumień i po prostu błędów. Dziś jednak czasy te bezpowrotnie minęły. Polacy mają świadomość, że w Ukraińcach mogą odnaleźć bratnią duszę. Z kolei mieszkańcy Ukrainy wiedzą, że mogą mieć w Polakach oparcie. Pewnie dlatego z roku na rok nasze kontakty sąsiedzkie – mimo umiarkowanego klimatu – ulegają stałemu ociepleniu. Wakacje Polaków na Ukrainie? Ukraińskie wycieczki po Warszawie? Dziś już nikogo to nie dziwi. I choć pojawia się jeszcze wśród ludzi krzywdzące myślenie stereotypowe, to jest ono natychmiast rozwiewane przez tych, którzy na własnej skórze poczuli narodową uprzejmość, otwartość i zwyczajną sympatię obu narodów.

Według badań sondażowych przeprowadzanych w Polsce w 2004 roku aż 81% Polaków uważa, że możliwe jest trwałe pojednanie między Polakami a Ukraińcami. Zwłaszcza ludzie młodzi są pełni optymizmu i przejawiają ogromną chęć nawiązania porozumienia ponad granicami. Dziś oba narody nie potrzebują już wyników badań, by stwierdzić, że jest między nimi nie tylko sympatia, ale i przyjaźń. Mimo że może być ona czasem trudna.

Wspólnie, znaczy dobrze.

Nasze wspólne sukcesy nie rodzą się wyłącznie w sferze sąsiedzkiej sympatii. Polska i Ukraina zrealizowały już wiele projektów, które odniosły pełne sukcesy. Warto wspomnieć, że projekty te były związane z najróżniejszymi sferami życia. Od badania historii („Trudne pytania o wspólną historię” 2001) po ochronę środowiska („Połączy nas Bug”) czy „Młodzieżową przedsiębiorczość na Ukrainie” (2004).

Nie brakuje także współpracy w sferze politycznej, administracyjnej, gospodarczej. Warto wspomnieć o spotkaniach, szkoleniach, seminariach polskich i ukraińskich biznesmenów,  podczas których wymieniają  się wiedzą i umiejętnościami, poszukują możliwości nawiązania współpracy gospodarczej.

Ukraińcy i Polacy to także narody, które wzajemnie się inspirują! Ukraina stworzyła na terenie swojego kraju akcję „Serce dla Serca”, która wzorowana jest na corocznych Finałach Fundacji Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, z kolei w Polakach odrodził się duch solidarności, czego dowodem może być ogromne zjednoczenie sił, które wspierało ukraińską, Pomarańczową Rewolucję.

Dzisiejsza rzeczywistość jasno pokazuje, że dwa złączone i rozdzielone niegdyś narody znów mogą działać wspólnie i wspólnie odnosić sukcesy. Przed nami ogromne przedsięwzięcie, największe sportowe wydarzenie we wschodniej części kontynentu – Euro 2012, które całej Europie i światu przypomni i udowodni, że Polacy i Ukraińcy potrafią się pięknie przyjaźnić i odnosić wspólne, spektakularne sukcesy.

W 2012 roku Mistrzostwa Europy zostaną rozegrane w Polsce i na Ukrainie. Jak do tego doszło? Jakie pojawiają się w związku z tym pytania i kto zna na nie odpowiedzi?

To Ukraina pierwsza uwierzyła, że podoła organizacji czternastych finałów piłkarskich Mistrzostw Europy. Potrzebowała tylko właściwego sojusznika, partnera, który zdecydowałoby się podjąć poważne starania o organizację tak ogromnego i prestiżowego święta piłki nożnej.

Historia zna już przykłady, kiedy UEFA EURO rozgrywane było w dwóch krajach. Tego przedsięwzięcia podjęły się wcześniej Belgia i Holandia (2000) oraz Austria i Szwajcaria (2008) i zakończyły się one ogromnym sukcesem.

Obserwując wcześniejsze Mistrzostwa pełna wiary Ukraina zaproponowała Polsce wspólną organizacje tej wielkiej imprezy. Prezydent tamtejszego Związku Piłki Nożnej – Grygorij Surkis przekonał do tego pomysłu działaczy Polskiego Związku Piłki Nożnej. Kiedy wreszcie 27.09.2003 r. podpisano umowę o współpracy Polski i Ukrainy, nie było już odwrotu. Nasze kraje musiały podjąć wszelkie niezbędne działania, by w 2012 roku to właśnie środkowo-wschodnia część Europy była na ustach wszystkich.

Choć zarówno dla Polski jak i Ukrainy była to pierwsza w historii próba starania się o przeprowadzenie tak wielkiej imprezy futbolowej – okazała się próbą udaną i zakończyła się ogromnym sukcesem. „Mamy Euro!” – cieszyliśmy się po obu stronach Bugu.
Warszawa, Gdańsk, Poznań, Wrocław, Kijów i prawdopodobnie Lwów będą miastami, w których rozegrane zostaną najważniejsze piłkarskie spotkania. To do tych miast w 2012 roku przyjadą setki tysięcy, a kto wie, czy nie miliony fanów piki nożnej.

Dla Polski i Ukrainy te mistrzostwa nie będą wyłącznie sportowym świętem. Będą także ogromną możliwością rozwoju i zaprezentowania tego, co w naszych krajach najpiękniejsze i najciekawsze, a często dla turystów nieznane.

Nie brak nam jednak wątpliwości. Choć w organizację Mistrzostw zaangażowane są rządy obu krajów, społeczeństwo i działacze sportowi – pojawiają się pytania – czy uda się stworzyć odpowiednią infrastrukturę, zaplecze dla kibiców? Czy uda się zorganizować imprezę, z której będziemy dumni, która niczym nie będzie odbiegała od najwspanialszych pamiętnych Mistrzostw rozgrywanych w Europie Zachodniej?

Choć nastroje bywają różne, to działania związane z Euro 2012 idą pełną parą. Powstają nowe stadiony, planowanie są budowy autostrad, hoteli.
Czy zdążymy? To pytanie – choć nie schodzi z ust wszystkich i może być niepokojące – w gruncie rzeczy napawa optymizmem.

Pokazuje, że zarówno Polacy jak i Ukraińcy mają świadomość, że podjęli się organizacji ogromnej imprezy. Imprezy, która jest szansą nie tylko na przeżycie niezapomnianych sportowych emocji.
I choć słychać głosy tych, którzy pesymistycznie oceniają nasze przygotowania, uparcie przekonujemy: uda się, zdążymy. Oczy Europy skierowane są na nas i musimy zrobić wszystko, by w 2012 roku świętować nie tylko sukces piłkarskiego Mistrza Świata, ale także swój własny. I zarówno władze jak i społeczeństwo mają

Ukraina to kraj bogaty w społeczeństwo chętne do pracy i chcące polepszyć standard swojego życia. Jednak obecna sytuacja nie jest dla Ukrainy korzystna. Wpływ na to mają przede wszystkim politycy, którzy wciąż zanurzeni są w starym systemie i nie rozumieją potrzeby dynamicznego rozwoju kraju. Rewolucji gospodarczej nie sprzyja także wszechobecny kryzys, który studzi zapał inwestorów i jest przyczyną zwiększającego się bezrobocia.

Ukraina może jednak z nadzieją patrzeć w przyszłość. Jej szansą są ogromne złoża węgla kamiennego, rud żelaza, manganu czy rtęci, a wraz ze zmianami politycznymi szansą będzie stale rozwijający się kapitalizm i dynamiczne powstawanie małych i dużych firm.

Przychylne Ukraińcom są także prognozy sondażowe. Większość badań dotyczących ukraińskiej gospodarki wskazuje jej znaczącą poprawę. Oczywiście interpretacje wyników nie szczędzą słów krytyki wobec wszystkich Państw wschodniej Europy, jednak Ukraina na tle swoich sąsiadów wypada imponująco.

Doskonałą miarą tych sukcesów jest ranking dotyczący sytuacji marek na świecie opublikowany w 2008 roku. Ukrainę sklasyfikowano w najwyższej kategorii «bardziej rozwinięte kraje», obejmującej 41 państw. To znakomita prognoza na kolejne lata.

Mimo politycznej zawieruchy standard życia na Ukrainie nie różni się zasadniczo od tego, z którym mamy do czynienia w Polsce. Wprawdzie obywatele zachodniej Europy wciąż mogą uważać Ukrainę za kraj stosunkowo niedrogi, jednak już dla Polaków nie będzie to tak oczywiste. Ukraińskie kurorty i wielkie miasta dorównują cenami, i co się z tym wiąże standardem, krajom zachodu.

Jadąc na Ukrainę możemy spodziewać się tanich wczasów czy zakupów. Lepiej jednak wcześniej zweryfikować nasze przypuszczenia i sprawdzić, czy są one adekwatne do rzeczywistości, bo ta pokazuje, że sytuacja może wyglądać zupełnie inaczej. Choć Ukraina boryka się z trudnościami gospodarczymi, standard życia w tym kraju jest stosunkowo wysoki.

Jak zatem odpowiedzieć na pytanie: czy Ukraina rzeczywiście jest biedna? Z jednej strony kraj ten dopiero dostał szansę rozwoju, z drugiej widzimy, że rozwój ten postępuje bardzo szybko. Każdy kolejny rok to wzrost jakości życia, ale jednocześnie wzrost kosztów. Czy Ukraina nadal będzie atrakcyjna dla obcokrajowców? Odpowiedź wydaje się być oczywista. Atrakcyjność tego kraju nie polega bowiem na tym, że jest (i czy będzie) tani, ale na jego gościnności, atmosferze i niepowtarzalnym pięknie przyrody i architektury.

Ukraina On-Line