Prawda, wolność i demokracja
Historia układa się różnie. Są kraje i narody, które swoje dzisiejsze bytowanie zawdzięczają ciężkiej pracy i mądrym decyzjom. Są też takie, które wielokrotnie zostawały wystawiane na historyczne próby i – aby mądre decyzje podejmować – musiały najpierw walczyć o wolność.
Historia Ukrainy jest równie barwna, jak sam naród, a ostatnie lata pokazały, że to właśnie ludzie mogą zmienić bieg wydarzeń, mogą decydować o swojej ojczyźnie.
Listopad 2004. Na Ukrainie odbywają się wybory prezydenckie. Zakończyła się ich druga tura, w której konkurowali ze sobą Wiktor Janukowycz oraz Wiktor Juszczenko. Media podają – wygrał Janukowycz. Jednak wyniki wyborów nie są jednoznaczne, pojawiają się informacje, że dane oficjalne różnią się znacznie od tych prawdziwych.
Ludzie wychodzą na ulice. Mówią: zostaliśmy oszukani, te wybory są sfałszowane! OBWE potwierdza, że podczas wyborów doszło do wielu nadużyć. Kilka dni później NATO, Parlament Europejski i Stany Zjednoczone nie zaakceptują wyników wyborów prezydenckich na Ukrainie.
Pomarańczowa Rewolucja, czyli sprzeciw i wystąpienia narodu w barwach opozycji, przywiodła na Ukrainę polskich prezydentów – mediatorów Aleksandra Kwaśniewskiego i Lecha Wałęsę. Rozmowy między politykami polskimi i ukraińskimi musiały być bardzo delikatne, a jednocześnie stanowcze. Szczęśliwie mediacje pomogły ostudzić gorące nastroje na Ukrainie. Po długich dyskusjach było już wiadomo, że druga tura wyborów zostanie powtórzona. 26 grudnia 2004 roku w demokratycznym głosowaniu na Ukrainie zwyciężył Wiktor Juszczenko.
Pomarańczowa Rewolucja nie była jedynie politycznym starciem. Bardzo ważnym jej elementem było zjednoczenie się Ukraińców, którzy chcieli walczyć o demokrację. Na ulicach Kijowa powstawały specjalne pomarańczowe miasteczka, ludzie pomagali sobie wzajemnie. Wierzyli, że ich zdanie ma znaczenie, że jako naród mogą dokonać ogromnych zmian.
Polacy także nie byli obojętni na to, co dzieje się po wschodniej stronie. Politycy pomagali w mediacjach, a ludzie całymi grupami wyjeżdżali do Kijowa, by wesprzeć protestujących. Wynikało to przede wszystkim z polskiej historii, w której nie zabrakło podobnych wieców i wystąpień. My wiedzieliśmy już, że naród walczący o demokrację potrzebuje wsparcia. W związku z tym odbywały się i w Polsce, i na Ukrainie liczne „pomarańczowe imprezy”, na stronach internetowych masowo umieszczano pomarańczową wstążkę, a ludzie otwarcie manifestowali swoje poparcie dla walczących o swoją przyszłość Ukraińców.
Dziś Pomarańczowa Rewolucja jest już historią, choć jej echa wciąż brzmią w narodzie i polityce. W 2004 roku Ukraina zwyciężyła. Kandydat opozycji został Prezydentem i mógł śmiało tworzyć nowe, europejskie państwo. Czy o zwycięstwie można mówić dziś? Sceptycy zapewne odpowiedzą, że nie, jednak zmiany, które narodziły się na Ukrainie kilka lat temu były nie tylko walką o władzę pojedynczych polityków, ale przede wszystkim walką o wolność i demokrację całego narodu.
Zobacz inne wideo powiązane z tematem POMARAŃCZOWA REWOLUCJA:
Popularity: 2% [?]
